Ακόμη και το στύψιμο του «λεμονιού» πρέπει να πληρωθεί…

Του Gerton Bejo, Ιδρυτή και Διευθύνοντος Συμβούλου της Vatra Agency

Οι πιο μικρές ιδέες και οι άνθρωποι πίσω από αυτές μπορούν να ζωντανέψουν ένα αριστούργημα εάν αναγνωρίζονται και υποστηρίζονται συνεχώς. Σε έναν παγκόσμιο, διαρκώς κινούμενο κόσμο, η δημιουργικότητα είναι απαραίτητη. Να σκέφτεσαι πέρα ​​από την παράδοση, καθώς και να βλέπεις τα πράγματα με διαφορετικό πρίσμα και οπτική γωνία. Πολλοί νέοι άνθρωποι δεν έχουν έλλειψη αυτής της δημιουργικής δόσης. Αντίθετα, είναι συχνά υψηλότερη και απαράμιλλη σε σύγκριση με τη δημιουργικότητα των ηλικιωμένων ατόμων. Οι τελευταίοι αναπτύσσουν συνήθειες σκέψης που φαίνεται να τους βοηθούν σε αινιγματικά και συχνά δύσκολα μονοπάτια. Ωστόσο, δεν μιλάω για έναν τυπικό τύπο ή μια εξίσωση πρώτου βαθμού.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, έχει παρατηρηθεί ότι η δημιουργική βιομηχανία έχει γίνει κινητήρια δύναμη για τις οικονομίες ευρωπαϊκών χωρών όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία. Στη Βρετανία – τη χώρα των θρύλων και των μυστηρίων – δεν είναι θρύλος και μυστήριο ότι η δημιουργική βιομηχανία από μόνη της απέφερε συνολικά ετήσια έσοδα 3,6 δισεκατομμυρίων λιρών το 2022. Συναρπαστικό, δεν είναι; Μια παρόμοια εικόνα θα μπορούσε να είχε αποκαλυφθεί για την περιοχή, αλλά μόνο εάν οι σχετικοί παράγοντες αναλάμβαναν υγιείς πολιτικές για τις δημιουργικές τους βιομηχανίες.

Γιατί δεν έχει συμβεί ακόμα αυτό; Πρώτον, πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα.

Το ανθρώπινο κεφάλαιο (συμπεριλαμβανομένης της δημιουργικότητας, της γνώσης, των δεξιοτήτων και της επιδεξιότητας) είναι ένα από τα πιο πολύτιμα στοιχεία στη δημιουργική βιομηχανία και όχι μόνο, γι' αυτό η επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό είναι απαραίτητο βήμα. Στο γεγονός αυτό προστίθεται το πανόραμα μιας δυναμικής αγοράς που αλλάζει γρήγορα. Οι εταιρείες αισθάνονται την ανάγκη να επενδύσουν την ενέργεια και τα οικονομικά τους σε βιώσιμο ανθρώπινο δυναμικό γιατί μόνο έτσι μπορούν να είναι επιτυχημένες και μακροχρόνιες. Ωστόσο, οι ανάγκες και οι ευκαιρίες δεν ακολουθούν την ίδια τροχιά. Οι προσπάθειες συνεχίζονται σε όλο το φάσμα της δημιουργίας, διαχείρισης και καλλιέργειας στέρεων σχέσεων εργοδότη-εργαζομένου. Ένα από αυτά είναι η θέσπιση και ανάπτυξη πολιτικών ευκαιριών πρακτικής άσκησης. Στην πραγματικότητα, είναι αρκετά δύσκολο για τις δημιουργικές εταιρείες να προσφέρουν επαγγελματική πρακτική άσκηση σε νέους με κίνητρα, καθώς όλα μεταφράζονται σε κόστος. Και τώρα, καθώς διαβάζετε αυτό το άρθρο, ορισμένοι τομείς αντιμετωπίζουν μια άλλη κρίση, την πιθανή παγκόσμια ύφεση – με αυξανόμενα επιτόκια, πληθωρισμό και τιμές εμπορευμάτων.

Σε αυτό το σημείο χρειάζεται η παρέμβαση πολιτικών παραγόντων και ομάδων συμφερόντων για να γίνουν εμπνευστές και συνεργάτες στην ανάπτυξη της δημιουργικής βιομηχανίας. Αυτή είναι μια κοινή «μάχη» για ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον, παρά τους ταραχώδεις καιρούς. Αυτό που μπορούν να κάνουν συγκεκριμένα οι περιφερειακές κυβερνητικές δυνάμεις είναι να δημιουργήσουν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για τη δημιουργικότητα και την επιχειρηματικότητα, προσφέροντας πρακτική άσκηση για φοιτητές και πρόσφατους αποφοίτους. Σε μια αγορά με μέσο επίπεδο ανταγωνισμού, η παροχή πρακτικής άσκησης μπορεί να δώσει στους νέους την ευκαιρία να αποκτήσουν δεξιότητες και εμπειρίες, τοποθετώντας περαιτέρω καλύτερα στη δημιουργική βιομηχανία. Έτσι, η περιοχή θα μπορούσε να γίνει κόμβος για ανθρώπινο δυναμικό, προσελκύοντας την προσοχή.

Επιστρέφοντας στο προηγούμενο ερώτημα γιατί η δημιουργική βιομηχανία στην περιοχή δεν έχει γίνει ακόμη μια ισχυρή οικονομική μηχανή: Ένα σημαντικό μέρος δεν εξετάζει απαραίτητα την εδραίωση της σχέσης μεταξύ δημιουργικότητας και εμπορικότητας. Ωστόσο, αυτή η σχέση απολαμβάνει πλήρως συμβιωτική φύση. Στην καρδιά της δημιουργικότητας βρίσκεται η ικανότητα να προβλέπεις και να παράγεις κάτι από το τίποτα, κάτι που συχνά καταλήγει σε μια γνήσια επιχειρηματική ιδέα. Επιπλέον, η διαδικασία αυτής της έννοιας συχνά χαρακτηρίζεται ως δύσκολη στη μέτρηση και τη διαχείριση από τους φορείς. Τι θα μπορούσε να βοηθήσει τις δημιουργικές εταιρείες να ξεπεράσουν τη «μετρισιμότητα» ως πρόβλημα, όχι ως κρίση: μια διαφορετική νοοτροπία, μακριά από την υποτίμηση, για το πώς εκτιμούν οι ίδιοι την υπηρεσία τους. Τα πρακτορεία πρέπει να είναι αντικειμενικά μέχρι τέλους και να απαιτούν ξεδιάντροπα αυτό που τους ανήκει, όχι απλώς να ζουν στο παρόν, σε διαλογισμό.

Πρέπει να εργαστούν για ένα όνομα πίσω από κάθε λογότυπο, εμπορικό σήμα ή στρατηγική, καθώς και για το εισόδημα που αξίζει και, κατά συνέπεια, για ιδρύματα που μπορούν να αντέξουν το απρόβλεπτο του μέλλοντος. Η πραγματική αξία ενός αυθεντικού, πρωτότυπου και δημιουργικού προϊόντος δεν πρέπει ποτέ να ξεχνιέται. Αν υπάρχει κάτι που ξεπερνά τη δημιουργική δύναμη, είναι η έλλειψη κινήτρων. Είναι ειρωνικό να βλέπουμε πώς συμβαίνει αυτό σε οργανισμούς, εκείνους που δεν παρέχουν τίποτα άλλο εκτός από ενέργεια και συνεχή κίνητρο στις επιχειρήσεις να προχωρήσουν.

Οι υπηρεσίες, μόνο αφού περάσουν από αυτήν την κάθαρση, μπορούν να ενωθούν και να ασκήσουν πίεση για ένα ισχυρό πολιτιστικό περιβάλλον που ενθαρρύνει και ανταμείβει τη δημιουργικότητα. Το ενδιαφέρον για μια αποφασιστική βιομηχανία στην οικονομία μιας χώρας πρέπει να διατυπωθεί και να μεταδοθεί με επιχειρήματα και πραγματική δουλειά.

Φυσικά, το μέλλον θα ανήκει σε εκείνα τα πρακτορεία που δίνουν τη δέουσα σημασία στον «εγκέφαλό» τους. Η Τεχνητή Νοημοσύνη –με τα πολλά ερωτήματα που εγείρει– είναι ένα ισχυρό εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει τις εταιρείες να ελαχιστοποιήσουν την αδυναμία τους να διαπραγματευτούν οικονομικά τις υπηρεσίες που προσφέρουν.

Το AI δεν είναι αναπαραγωγή του ανθρώπινου εγκεφάλου και θέλω να το τονίσω αυτό. εμπνέεται από αυτό, αλλά δεν υπονομεύει την εξελικτική μας κληρονομιά. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να συλλογιστεί, να σχεδιάσει ή να αλληλεπιδράσει με τον κόσμο. Αυτό είναι αλήθεια, με την ικανότητα να κατανοεί και να χρησιμοποιεί τη γλώσσα, να κάνει σχέδια και να παίρνει γρήγορες αποφάσεις έγκαιρα, καθώς και να λύνει προβλήματα έγκαιρα. Ωστόσο, ο ανθρώπινος εγκέφαλος χαρακτηρίζεται επίσης από υποκειμενικές εμπειρίες – συναισθήματα, συναισθήματα, αισθητηριακές αντιλήψεις… Κάτι που μας οδηγεί στο πιο θεμελιώδες ερώτημα που συνοδεύει την Τεχνητή Νοημοσύνη: αν μια μέρα η τεχνητή νοημοσύνη θα είναι όχι μόνο έξυπνη αλλά και ευαίσθητη σε εξωτερικούς παράγοντες. Όσο η πραγματικότητα παραμένει έτσι, χωρίς απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, η ανθρώπινη νοημοσύνη θα τροφοδοτεί πάντα την τεχνητή νοημοσύνη. Σε αυτή τη διαδικασία, το «λεμόνι» (ps: ο ανθρώπινος εγκέφαλος) δεν μπορεί να ξεφύγει από το στύψιμο.

Λοιπόν, τα πρακτορεία αντιμετωπίζουν την απαίτηση να παρέχουν πάντα δημιουργικό «χυμό» και όχι το ίδιο το «λεμόνι», σωστά; Έτσι, πολύ απλά προσδιορίζεται ότι το στύψιμο του «λεμονιού» ως διαδικασία είναι αυτό που πρέπει να εκτιμηθεί και να πληρωθεί με την αξία που του αξίζει… για κάθε σταγόνα που κερδίζεται.

P.S.: Η Vatra είναι μια περιφερειακή κορυφαία εταιρεία σχεδιασμού, επωνυμίας και ψηφιακής επικοινωνίας που συνδέει με πάθος επωνυμίες με 55 εκατομμύρια καταναλωτές στα Βαλκάνια.